jueves, octubre 15, 2009


"QUERIDOS REIS MAGOS...


...Xa sei que me adianto un pouco, pero como estou a pasar por unha época de necesidade e fame, coido que é bastante razonable que este ano me traiades as cousas antes. Para que vexades que este ano fun bastante boa, e que xa non son unha egoísta, comezo pedindo os regalos que quero para os meus amigos (aínda que a eles podedes esperar a entregarllos en xaneiro, que non os necesitan agora).

Para Rita quero un boneco-Tuca personalizado (non vos preocupedes que se atopan fácil por internet, xa vos adxunto unha foto da Tuquiña)

Para Paco quero uns bonecos de bodas coma os que lles fixeron a esta parella india tan maja (tamén se encargan por internet, se preferides pidoos eu, pero vou necesitar o voso número de tarxeta de crédito)



Para a Tuca quero este colar tan chulo de gilipanes, que vaille quedar moi ben co chubasquero vermello que lle mercou Rita.

Para Pat estes bonecos do Michael Jackson, que sei que a ela lle gustaba moito (e dende antes que morrera)
Para Martro, estas bonecas que xa non me lembro como se chaman, (como as que lle regalamos a Patri polo cumple o ano pasado) que son moi típicas no Xapón (que xa que lle gustan tanto as Matrioskas, estas seguro que lle van encantar)

Para que Bea se desestrese tendes que lle traer este boneco vudú, non vos preocupedes polos alfileres que seguro que ten pola casa.

Para Angui, como Land Rover xa ten e barco tamén e un bebé tamén, este ano é mellor regalarlle os bonecos Daft Punk, que seguro que lle encantan (outra cousa é que Martro llos deixe colocar pola casa).

Para Alex, coma é un "pijo de la tecnología", pois uns usb molóns da guerra das galaxias.

Para tódolos peques da casa: Estela, Rubi, Martiño, Brais, Saleta e Buriña, uns coches vintage para que os poidan lucir na próxima feira do automobil antigo e de ocasión de Cesures.

Para Leti unhas libretas ecolóxicas para que apunte tódolos datos que obteña na planta piloto.

Para Lauris un xogo de suxi.


E para Rubén uns bonequiños de loitadors de loita (jejeje) libre, pero xa pintados.


Para o avó quero unha sulfatadora nova, e para papá e mamá un billete de lotería premiado, que así podo succionar máis cartos.
Para min e para Pinés só pido: calcetíns gordos, bragas, algunha que outra bufanda de laniña con gorro e guantes a xogo (que vai un frío por aquí), xerseis, unhas botas para a auga, uns cuantos chourizos e latas de conservas e espuma do pelo. Tamén necesitamos un bollitore para auga e leite (non como o último, que só era para auga e ó estrealo con leite...).

Non quero nada máis este ano. Xa vedes que non pido moito, volvinme minimalista, pero o que si é importante é que nolo traiades xa.
Moitos bicos para os tres.
Crisss"




miércoles, octubre 07, 2009

SUPERACIÓN PERSOAL
.

Xa coñeciades o meu grande amor polas bicicletas, ese amor que naceu o día que Rita decidíu probar os seus métodos pedagóxicos (baseados na cinta de embalar) na miña persoa (ou máis ben persoiña porque tería uns 3 anos).
Como resultado disa experiencia a miña carreira no ciclismo rematou o día que o meu pai decidíu sacar os ruedíns da miña bici verde. Pero tamén saquei cousas positivas deste suceso traumático: unha boa anécdota que contar, e unha gran lección: Non te fíes de Rita, especialmente cando ten preto cinta de embalar, ou tixeiras, ou botellas de auga...
Este verán decidín (ou máis ben vinme forzada a) retomar a aprendizaxe do biciclismo onde a deixara, pero esta vez coa axuda de Alex (para que logo digan que unha asignatura non depende do profesor) e conseguino!
Din as miñas primeiras carreiras na explanada do muelle á noitiña, e aprendín a xirar ó redor dun coche no que dous pimpíns adolescentes estaban a magrearse (gracias a eles tamén por exercer de cono).
Agora puxen en práctica todo o aprendido, e xa me paseo por Padova (bueno, pasear pasear non que hai coches!). Incrible!
Gracias Alex, e gracias Pimpíms!

Moralexa desta historia:
- Ata os máis lerdos poden aprender (Yes, we can).
- Menos mal que a Peggy non decidíu ser profesora.

ciao!



miércoles, septiembre 30, 2009

TERROR EN EL SUPERMERCADO...
.
E horror no ultramarinos!
Xa estou comodamente instalada en Padova (fomos onte a Ikea e regreamos cunha maleta cheiña de cousas e dúas bolsas XXL). A cidade é pequerrechiña e está chea de palacetes e casas preciosas desocupadas (e cheas de fantasmas como diria o Friker), vamos, que ten encanto. A xente é moi faladora e amable. Domino un itañolo con acento veneto inventado que lles resulta bastante gracioso ós padoveses. A profesora que nos leva o erasmus é moi simpática e vivimos a un paso da facultade e a outro do centro.
En definitiva: todo color de rosa.
Pois non!
O luns cando fun mercar espuma (elemento indespensable) descubrín que o formato aquí é pequenísimo! 150ml! e custa o mesmo que o formato enorme de España!
.


É dicir, eu que non fumo pero voume arruinar por lavar o pelo... igual regreso rasta.

miércoles, septiembre 23, 2009

O ENCANTO DO BRANCO E NEGRO
(CHORRADITA HABITUAL )
.
A mesma parvada do ano pasado pero perfeccionada e con máis posibilidades. Novas victimas (hai algúns que se prestan máis que outros) e nova tarde invertida en yearbookyourself (xa estou de vacacións, viva!).







































O ano pasado tocoulles ós de clase sufrir o "tuneo". Que risas aquela noite no salón probando pelos a todo o mundo! E o resultado foi esta orla.



Algún non quedou moi contento co resultado, pero outros quedaron graciosisimos.





Pois este ano necesitaba novas víctimas. Vos diredes, pero a min encántame Angui, polivalente onde os haxa, queda igual de ben ó estilo Kurt Cobain como ó estilo Janki-Punky. Para o de Alex xa non teño palabras (espero que non me deixe de falar despois disto).



jueves, septiembre 17, 2009

SINCERITA
.
Seguindo coa tónica ñoña da penúltima entrada colgo esta canción. Descubrina no curso de italiano deste verán. A miña profesora dicía que a tía esta (chámase Arisa por certo) é unha retrógrada machista; a verdade é que non o sei, pero a min gústame a canción (e o vídeo).
Xa veredes como se vos pega.
(Por certo, creo que gañou o festival de San Remo )

martes, septiembre 08, 2009

VENECIA VENECIA
.
.
Friker nunca me falla; comlemento ideal á guia de Lonely planet de Italia que a miña maravillosa irmá me vai regalar (guiño, guiño), o pasado domingo houbo un especial sobre a Venecia Negra.
Casas que matan, pontes do demo, caleixóns dos asasinos...
Para o desfrute da miña parte máis tétrica e superticiosa, ademais de góndolas e auga, a cidade está cheiña de lendas.
Martro, espero que te animes (que sei que estas cousas che molan tanto como a min), o resto supoño que xa iredes vindo.




viernes, agosto 28, 2009

.
REGRESO MÁIS ÑOÑA CA NUNCA
.
Porque xa sabedes que son unha ñoña, non teño máis que engadir.
Sego a estudar... (por se alguén o dubidaba...)

miércoles, julio 15, 2009

BICOSSS




jueves, junio 04, 2009

FUBOLÍN
.

Q se suizo, que se alemán, que se... Múltiples teorias sobre a orixe deste gran invento. A min a que máis me gusta é a de Alexandre de Fisterra.



lunes, junio 01, 2009

OS INMORTAIS

Mirade o que estou a ver agora mesmo na tele. Como me gustara a película de pequena. Case non me lembro de nada, só do rollo de lles cortar a cabeza e da mirada esquiva do señor Lambert.
Que grandes os efectos especiais! un clásico do 86.
Vou ver como remata, que non me lembro.